ΠΟΤΕ ΘΑ ΜΑΘΩ.....

ΛΕΝΕ ΟΣΟ ΖΩ ΜΑΘΑΙΝΩ...ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ, ΟΜΩΣ ΟΤΙ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΧΩ ΜΑΘΕΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ. ΓΙΑΤΙ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΜΑΘΑ?ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΩ ΤΑ ΙΔΙΑ ΛΑΘΟΙ....? ΚΑΤΗΓΟΡΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΓΙΑ ΠΟΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΟΜΩΣ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΔΕΝ ΜΕ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΩ...ΒΙΩΝΩ ΣΚΕΨΕΙΣ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΕΡΙΓΡΑΨΩ...ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΟΛΑ ΠΑΙΡΝΑΝΕ...ΓΙΑΤΙ ΟΜΩΣ ΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΩ ΝΑ ΤΟ ΛΕΝΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΩΝΑΞΩ ΔΥΝΑΤΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΑΝΕ ΤΩΡΑ...?ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΟΝΕΣΩ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ?ΠΟΣΟ ΧΑΜΗΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΩ ΓΙΑ ΝΑ ΣΗΚΩΘΩ?ΕΙΜΑΙ ΔΥΝΑΤΗ ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΡΩ....ΟΜΩΣ ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΝΙΩΘΩ ΟΤΙ ΛΥΓΙΖΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΥΡΑΣΗ ΤΩΝ ΟΣΩΝ ΚΟΥΒΑΛΑΩ ΣΤΗ ΨΥΧΗ ΜΟΥ....ΤΟΤΕ ΝΙΩΘΩ ΜΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΛΟΓΙΑ...ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΣΕ ΕΝΑ ΔΩΜΑΤΙΟ ΓΕΜΑΤΟ ΜΕ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΦΑΣΑΡΙΑ ΚΑΙ ΕΣΥ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙΣ ΟΤΙ ΟΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΒΟΥΒΟΙ.....ΟΤΑΝ ΚΟΙΤΑΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΜΕ ΣΥΝΝΕΦΑ ΚΑΙ ΛΕΣ ΟΤΙ ΚΑΠΟΥ ΕΚΕΙ ΚΡΥΒΕΤΑΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΑΛΛΑ Ο ΗΛΙΟΣ ΔΕΝ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΕ....ΤΟΤΕ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ..?ΚΑΙ ΚΑΠΟΥ ΕΚΕΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΤΟΣΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ ΝΙΩΘΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΨΑΞΕΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΒΡΕΙΣ.....ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΟΣΑ ΣΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΕΣΥ ΘΕΣ ΝΑ ΤΟΝ ΠΑΡΕΙΣ ΑΓΚΑΛΙΑ, ΝΑ ΤΟΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΛΑ ΟΠΩΣ ΠΡΙΝ....ΑΛΛΑ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΧΕΙΜΑΡΡΟΣ, ΔΕΝ ΓΥΡΝΑΕΙ ΠΙΣΩ, ΠΑΕΙ ΜΟΝΟ ΜΠΡΟΣΤΑ....ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΤΕ? ΤΟΤΕ ΝΙΩΘΩ ΟΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΡΑΣΥΡΘΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΚΥΜΑ ΚΑΙ ΟΠΟΥ ΜΕ ΒΓΑΛΕΙ, ΝΑ ΚΛΕΙΣΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΩ ΕΝΑ ΜΕ ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ, ΝΑ ΑΦΟΥΓΚΡΑΣΤΩ ΤΟΥΣ ΗΧΟΥΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΩ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ....

ΟΣΟ Η ΓΗ ΘΑ ΓΥΡΙΖΕΙ......

ΚΑΘΟΜΑΙ ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΠΟΣΟ ΜΑΤΑΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ....ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ, ΑΓΑΠΑΜΕ ΚΑΙ ΜΙΣΟΥΜΕ, ΤΟΛΜΑΜΕ ΚΑΙ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ...ΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΕΛΙΚΑ..??? ΙΣΩΣ ΝΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΜΙΑ ΤΡΕΛΑ ΓΙΑ ΜΑΣ...ΝΑ ΕΡΧΟΣΟΥΝ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΜΕ ΔΕΙΣ, ΝΑ ΜΟΥ ΕΣΤΕΛΝΕΣ ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΝΑ ΜΟΥ ΕΞΗΓΟΥΣΕΣ, ΝΑ ΜΕ ΞΑΦΝΙΑΖΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΙΟ ΩΡΑΙΟ ΤΡΟΠΟ....ΟΜΩΣ ΝΑ ΤΟ ΕΚΑΝΕΣ...ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΟΤΑΝ ΟΛΑ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ...ΙΣΩΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΓΙΑ'ΜΕΝΑ...ΙΣΩΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΝΑ ΖΕΙΣ ΑΚΟΜΑ, ΙΣΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΩ ΞΕΧΑΣΕΙ ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΚΟΙΤΑΣ....ΕΣΥ ΟΜΩΣ ΤΟ ΕΧΕΙΣ ΞΕΧΑΣΕΙ....ΓΙ'ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΕΓΩ ΦΕΥΓΩ....ΦΕΥΓΩ ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΣΟΥ, ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΠΙΑ....ΕΧΩ ΔΥΝΑΜΗ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΤΟΣΗ ΩΣΤΕ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΩ ΑΛΛΟ ΓΙΑ'ΣΕΝΑ...ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΕΥΧΟΜΑΙ?ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΝΑ ΔΕΙΣ ΚΑΘΑΡΑ, ΝΑ ΒΙΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ...ΜΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΠΟΥ ΘΑ ΣΕ ΠΟΝΕΣΕΙ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΠΟΣΑ ΕΔΩΣΕΣ ΚΑΙ ΠΟΣΑ ΠΗΡΕΣ...ΖΗΤΟΥΣΕΣ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ, ΣΟΥ ΕΔΩΣΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΗΘΕΛΕΣ ΠΙΟ ΠΟΛΛΑ....ΜΟΥ ΕΔΩΣΕΣ ΧΩΜΑ, ΖΗΤΟΥΣΑ ΓΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΗΜΟΥΝ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ....ΚΑΝΕ ΤΗΝ ΕΞΗΣΩΣΗ ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ....

EΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΡΧΟΜΟΣ....

ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΕ ΕΝΑΣ ΕΡΧΟΜΟΣ ΝΑ ΦΕΡΝΕΙ ΤΑ ΠΑΝΩ ΚΑΤΩ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ...?ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟΝ ΔΩ Ή ΟΧΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ...?ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΑΠΛΑ, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ...ΟΜΩΣ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΔΙΝΕΤΕ ΔΥΣΚΟΛΑ...ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΣΩΣΤΟ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΣΤΑ ΙΣΑ ΖΗΤΩΝΤΑΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ Ή ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΜΗΠΩΣ ΕΚΕΙΝΟΣ ΚΑΝΕΙ ΜΙΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗ...? ΤΕΛΙΚΑ ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΩΣΤΕΣ Ή ΛΑΘΟΣ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΜΩΣ ΔΥΟ ΔΡΟΜΟΙ...ΣΤΟΝ ΕΝΑΝ ΔΡΟΜΟ ΑΚΟΥΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ, ΤΑ ΘΕΛΩ ΣΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ ΠΟΥ ΣΟΥ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΛΑΘΟΣ....ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ΔΡΟΜΟ ΑΚΟΥΣ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ ΟΠΟΤΕ ΕΠΙΛΕΓΕΙΣ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ...ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΠΕΡΑΣΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΔΡΟΜΟΥΣ...ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΜΕ ΟΔΗΓΗΣΑΝ ΚΑΠΟΥ, ΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΡΩ ΑΚΟΜΑ...ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΕ ΧΑΡΤΕΣ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΑ ΝΑ ΠΛΗΓΩΝΟΝΤΑΙ Ή ΝΑ ΧΑΙΡΟΝΤΑΙ. ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟΚΑΛΕΣΩ ΜΟΙΡΑ, ΑΛΛΑ ΖΩΗ. ΣΥΧΝΑ ΜΕ ΡΩΤΑΝΕ ΤΙ ΘΕΛΩ, ΚΑΙ ΕΓΩ ΤΟΥΣ ΛΕΩ ΔΕΝ ΞΕΡΩ. ΟΤΑΝ ΤΑ ΘΕΛΩ ΜΑΣ ΜΠΛΕΚΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΑ ΘΕΛΩ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙΣ....ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΑΛΕΙΣ ΜΙΑ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΩΝ ΑΛΛΩΝ. ΠΟΣΑ ΠΟΛΛΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ....ΓΙ'ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΙ ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΛΑΘΟΣ, ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΩ ΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΝΑΛΟΓΑ: ΒΟΥΤΑΩ ΣΤΟ ΚΕΝΟ Ή ΣΤΕΚΟΜΑΙ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΤΗΡΩ....

ΚΟΙΤΑΩ ΜΠΡΟΣΤΑ....!!!!!

Το να πονάς γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς είναι λογικό, το να αφήνεις τον εαυτό σου να πονάει για κατι που τελείωσε ή που δεν αξίζει είναι παράλογο...Γιατί ομως νιώθω να πονάω ακόμα? Γιατί και μόνο στη σκέψη οτι εμπιστεύτηκα, έκανα όνειρα, αφέθηκα και τελικά πληγώθηκα με κάνει να παραλύω? Κάθε μέρα λέω στον εαυτό μου οτι κοιτάω μόνο μπροστά, αλλά τι θα ήταν η ζωή εαν δεν ξοδεύαμε λίγο χρόνο να κοιτάξουμε και πίσω όλα αυτά που κάναμε και μας σημάδευσαν και που ίσως να πάθαμε και να μάθαμε, ή να πάθαμε και να μην μάθαμε γι'αυτό και θα ξαναπάθουμε....Θα ήθελα να ήξερα αν ήμουν μια σχέση 3 μηνών που πέρασε και ξεχάστηκε ή ειμαι ακόμα ένα κομμάτι σου, που το σκέφτεσαι και το κρατάς φυλαγμένο στα βάθη των ονείρων σου....Μακάρι να ήξερα.....Αν και τόσο μακριά μου σε νιώθω δίπλα μου, ίσως να μην πρέπει γιατί τελειώσαμε αλλά πάντα μου έλεγες μην νοιάζεσε για τα πρέπει, μόνο για τα θέλω.....