ΑΔΕΙΟΙ ΔΡΟΜΟΙ...........

ΚΛΕΙΣΜΕΝΗ ΕΔΩ, ΣΕ ΕΝΑ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ ΚΟΥΤΙ, ΣΕ ΕΝΑ ΔΩΜΑΤΙΟ ΜΕ ΜΟΝΗ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ΕΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΟ.....ΜΟΝΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΕΞΩ ΚΟΣΜΟ, ΜΙΑ ΧΑΡΑΜΑΔΑ ΦΩΤΟΣ....ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΧΩΡΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΠΙΑ, ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΜΟΥ ΜΕ ΕΧΟΥΝ ΕΓΚΑΤΑΛΗΨΕΙ, ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΒΑΡΙΑ, ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΜΕ ΥΠΑΚΟΥΕΙ....Η ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΓΙΑΛΙΑ.......ΓΕΛΑΓΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΛΕΓΑΝ ΟΤΙ Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΝΑ, ΤΙ ΕΙΡΩΝΙΑ, ΝΑ ΑΠΟΖΗΤΩ ΝΑ ΑΝΤΙΚΡΥΣΩ ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΤΗΣ ΧΡΩΜΑ, ΤΙΣ ΑΚΤΙΝΕΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΟΠΩΣ ΠΕΦΤΟΥΝ ΠΑΝΩ ΤΗΣ, ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΤΗΣ.....ΚΟΙΤΑΖΩ ΕΞΩ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΜΗΠΩΣ ΦΑΝΕΙΣ, ΗΡΘΕΣ ΧΘΕΣ, ΑΠΟΚΛΥΕΤΑΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ.....ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΑΠΑΤΗΛΟ......ΠΛΗΣΙΑΖΩ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΚΑΙ ΒΛΕΠΩ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΟΥ. ΔΕΙΧΝΕΙ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ, ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ....ΟΙ ΑΤΕΡΜΟΝΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΟΥ ΤΥΡΑΝΝΑΝΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΗΝΟΥΝ ΝΑ ΓΑΛΗΝΕΨΩ....ΠΑΙΡΝΩ ΜΙΑ ΑΠΟΦΑΣΗ, ΤΕΛΕΙΩΤΙΚΗ.....ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ....ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΤΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΗΝ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΕΓΩΙΣΤΙΚΑ, ΠΡΕΠΕΙ Ο ΑΛΛΟΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΔΙΑΘΕΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΡΕΞΗ ΝΑ ΣΤΗΝ ΔΕΙΞΕΙ....ΠΟΣΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ ΕΧΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΚΑΝΕΙ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΔΩΣΕΙ ΕΝΑ ΠΛΗΡΗ ΟΡΙΣΜΟ....ΤΕΛΙΚΑ ΚΑΤΑΛΗΓΩ ΟΤΙ Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΔΕΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΓΕΜΑΤΟΣ ΜΕ ΑΝΗΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΚΑΤΗΦΟΡΕΣ....Σ'ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΡΟΠΟ....ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΟΤΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΓΩΙΣΤΗΣ ΕΝΩ Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΗΣ....ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΓΑΠΗΣΕΙ ΠΟΤΕ, ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΕΣΕΝΑ ΠΟΥ ΛΑΤΡΕΥΩ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΤΙΚΡΥΖΟΥΝ ΑΛΛΑ ΜΑΤΙΑ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ....ΚΑΙ ΣΟΥ ΖΗΤΑΩ ΣΥΓΝΩΜΗ ΓΙ'ΑΥΤΟ.....

ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΝ ΘΑ'ΔΙΝΑ.......

ΟΛΟΙ ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΓΥΡΩ ΜΟΥ ΕΥΤΥΧΙΑ.....ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΤΟΣΟ ΑΠΛΗ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΣΥΝΘΕΤΗ....ΕΥΤΥΧΙΑ, ΓΙΑ ΛΙΓΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ 'Η ΓΙΑ ΜΙΑ ΖΩΗ.....ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΔΙΝΑ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΑΠΟΛΑΥΣΩ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ.....ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΜΕ ΚΡΑΤΑΝΕ ΔΕΣΜΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ Μ'ΑΦΗΝΟΥΝ ΝΑ ΞΕΦΥΓΩ.....ΕΙΣΑΙ ΕΚΕΙ ΚΟΝΤΑ ΜΟΥ, ΜΕ ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙΣ, ΜΕ ΦΙΛΑΣ ΜΑ ΟΤΑΝ ΛΕΙΠΕΙΣ ΕΝΑ ΣΚΟΤΑΔΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ΠΕΦΤΟΥΝ ΓΥΡΩ ΜΟΥ.....Ο ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΟΣ ΦΟΒΟΣ ΠΟΥ ΝΙΩΘΩ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟΣ....ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΑΙ ΤΟΣΟ ΚΑΛΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟΣ.....ΔΙΝΕΙΣ ΑΓΑΠΗ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΖΗΤΑΣ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑΤΑ ΑΛΛΑ ΕΜΕΝΑ ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΟΛΑ ΥΠΟΠΤΑ ΓΥΡΩ ΜΟΥ?? ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΗΡΕΜΗΣΩ, ΝΑ ΧΑΛΑΡΩΣΩ, ΝΑ ΝΙΩΣΩ ΕΛΕΥΘΕΡΗ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ......ΣΑΝ ΒΑΡΥ ΜΑΥΡΟ ΠΕΠΛΟ ΠΕΦΤΟΥΝ ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΟΝ, ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ.....ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΠΑΡΕΙ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΕΙΧΕ ΚΑΝΕΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ.....ΜΟΝΟ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΟΥ ΝΙΩΘΩ ΓΑΛΗΝΗ ΚΑΙ ΗΡΕΜΙΑ, ΑΛΛΑ ΠΩΣ ΘΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ ΝΑ ΜΗΝ ΣΕ ΤΡΟΜΑΞΩ ΜΕ ΟΛΕΣ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΟΥ ΜΕ ΤΥΡΑΝΑΝΕ??ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΑΒΥΣΣΟ ΠΑΛΕΥΩ ΝΑ ΒΡΩ ΛΙΓΟ ΦΩΣ ΟΤΑΝ ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΗ ΜΟΥ, ΝΑ ΣΚΕΦΤΩ ΠΟΥ ΚΑΝΩ ΛΑΘΟΣ.....ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΔΙΝΑ ΝΑ ΗΜΟΥΝ ΣΑΝ ΚΑΙ ΕΣΕΝΑ ΓΑΛΗΝΙΟΣ ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΓΙΑ ΟΛΑ......ΑΓΑΠΗ ΛΕΝΕ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΤΡΕΛΑ, ΕΝΑ ΒΛΕΜΜΑ ΠΟΥ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ Ο ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΛΗ ΣΟΥ Η ΖΩΗ.....ΠΩΣ ΘΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ ΝΑ ΖΗΣΩ ΑΥΤΗ ΤΗ ΖΩΗ??ΠΩΣ ΘΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΝΑ ΣΕ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΩ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ??ΠΟΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΘΑ ΝΙΩΣΩ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΟΒΙΕΣ ΠΟΥ ΜΕ ΚΑΤΑΚΛΥΖΟΥΝ????

ΥΓ: ΣΤΗ ΖΩΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΑΜΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ΓΙΑΤΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΤΟΣΟ ΚΑΠΟΙΑ ΑΤΟΜΑ ΔΕΝ ΤΑ ΕΧΩ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ ΝΑ ΜΕ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΟΥΝ......ΚΑΙ ΜΟΥ ΛΕΙΠΟΥΝ......

ΧΑΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ.....

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΞΥΠΝΗΣΑ ΚΑΙ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΜΟΥ ΓΕΙΤΟΝΙΑ...ΣΤΑ ΜΕΡΟΙ ΠΟΥ ΕΖΗΣΑ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣΑ ΠΟΛΥ....ΗΞΕΡΑ ΚΑΘΕ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΑΥΤΗΣ...ΚΑΘΕ ΠΑΓΚΑΚΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΝΑΜΝΗΣΗ, ΚΑΘΕ ΣΤΕΝΟ ΚΑΙ ΜΙΑ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ....ΕΚΕΙ ΕΚΛΑΨΑ, ΓΕΛΑΣΑ, ΠΟΝΕΣΑ, ΧΤΥΠΗΣΑ, ΕΠΑΙΞΑ.....ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΣΩΡΟ ΞΕΧΥΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΤΑΞΙΔΕΨΑΝ ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ ΞΕΓΝΟΙΑΣΤΗ, ΣΕ ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΝΑΚΡΙΒΟΥΣ, ΣΕ ΛΟΓΙΑ ΕΙΛΙΚΡΗΝΗ.....ΕΦΤΑΣΑ ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΚΑΙ....ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΤΙΚΑ...ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΙΔΙΟ....ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΜΑΣ ΣΠΙΤΙ ΜΙΑ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ ΞΕΝΗ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΟΥΒΑΛΟΥΣΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΜΟΥ....ΟΥΤΕ Η ΑΥΛΗ ΜΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΜΟΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΛΕΜΟΝΙΑ, ΟΥΤΕ ΤΑ ΓΝΩΡΙΜΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΤΩΝ ΠΑΠΟΥΔΩΝ ΜΟΥ, ΟΥΤΕ ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΜΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΓΩΝΙΑ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΒΟΛΤΑ....ΣΚΕΦΤΗΚΑ ΟΤΙ ΤΟ ΠΑΡΚΟ ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ ΚΑΙ ΕΤΡΕΞΑ ΜΕ ΑΓΩΝΙΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΕΤΡΕΧΑ ΠΡΙΝ ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ.....ΤΟ ΠΑΡΚΟ, ΟΙ ΚΟΥΝΙΕΣ...ΟΧΙ, ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΕΙΧΑΝ ΑΛΛΑΞΕΙ....ΦΥΛΑΓΜΕΝΕΣ ΣΤΟ ΚΟΥΤΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ,ΠΟΥ ΕΝΑΣ ΥΠΟΥΛΟΣ ΑΝΕΜΟΣ ΜΟΥ ΤΙΣ ΠΗΡΕ ΚΑΙ ΧΑΘΗΚΑΝ....ΓΕΛΑΩ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΦΕΛΕΙΑ ΜΟΥ...ΑΦΟΥ ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΟΛΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ...ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΜΕΝΕΙ ΙΔΙΟ...ΟΥΤΕ ΤΑ ΜΕΡΟΙ, ΟΥΤΕ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ....ΦΙΛΟΙ ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΧΘΡΟΙ, ΑΓΑΠΕΣ ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΜΙΣΟΙ, ΠΑΡΚΑ ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΕΣ....ΕΣΥ, ΠΟΥ ΠΙΑ ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΩ.....ΟΛΟΙ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΕΓΩ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΝΙΩΘΩ ΤΟ ΙΔΙΟ....ΕΝΑΣ ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΟΥ ΗΞΕΡΕΣ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ ΤΩΡΑ ΣΕ ΑΦΗΝΕΙ ΜΕ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ....ΤΙ ΚΡΥΒΕΙ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΙΛΑΕΙ ΞΕΚΑΘΑΡΑ, ΓΙΑΤΙ ΕΧΩ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΞΕΝΩΣΗΣ? ΜΙΑ ΖΩΗ ΠΑΛΕΥΩ ΝΑ ΒΡΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΟ ΠΟΥ Η ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΤΑΒΛΗΘΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ...ΜΑΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΟΥΤΟΠΙΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΑΡΝΗΘΩ.....

ΕΣΥ....

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΟ ΠΩΣ, ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΟ ΠΟΤΕ, ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΟ ΓΙΑΤΙ....ΑΛΛΑ ΕΙΣΑΙ ΕΚΕΙ....


ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ΝΑ ΜΟΥ ΚΡΑΤΑΕΙ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ, ΣΤΑ ΚΡΥΑ ΠΡΩΙΝΑ....


ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΦΩΝΑΞΩ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΕΛΑΣΩ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΕ ΚΑΝΩ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΣ


ΟΜΩΣ ΜΥΣΤΙΚΟ, ΣΑΝ ΦΥΛΑΧΤΟ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ....

ΜΕ ΚΡΑΤΑΣ ΑΓΚΑΛΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΙΑ, ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΠΟΝΕΣΩ...ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ'ΣΕΝΑ....ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΦΟΒΑΜΑΙ....ΠΟΛΛΑ ΔΑΚΡΥΑ ΕΧΟΥΝ ΧΑΡΑΞΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΟΥ, ΠΟΛΛΕΣ ΠΙΚΡΕΣ ΕΧΟΥΝ ΚΕΡΑΣΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ, ΓΙ'ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΦΟΒΑΜΑΙ ΝΑ ΝΙΩΣΩ....ΕΣΥ, ΕΝΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΟΣ, ΛΟΥΣΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΦΩΣ, ΔΙΧΩΣ ΔΟΛΟ, ΔΙΧΩΣ ΣΚΟΠΟΥΣ, ΔΙΧΩΣ ΕΠΕΙΔΕΞΙΑ ΛΟΓΙΑ....ΕΣΥ, ΣΤΕΚΕΣΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΚΡΥΒΕΣΑΙ, ΧΩΡΙΣ ΜΑΣΚΕΣ, ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟΥΣ....ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΡΑΔΕΧΤΩ ΤΗΝ ΗΤΤΑ ΜΟΥ....ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΘΥΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ....ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ, ΑΛΛΑ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΦΡΑΓΙΣΤΑ ΓΙΑΤΙ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΑΥΤΟ ΝΙΚΗΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Ο ΧΡΟΝΟΣ...ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΜΟΙΡΑΣΕΙ ΤΑ ΧΑΡΤΙΑ, ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΤΟ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΠΩΣ, ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΣ...ΛΟΓΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΩ ΑΛΛΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΟ...ΕΝΑ ΝΟΜΙΣΜΑ ΜΕ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ Η ΖΩΗ, ΤΩΡΑ ΜΑΣ ΚΑΛΕΙ ΕΔΩ ΝΑ ΑΝΑΜΕΤΡΗΘΟΥΜΕ. ΕΜΕΙΣ ΔΥΟ ΣΙΩΠΕΣ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΣΟ ΘΟΡΥΒΟ....ΣΟΥ ΣΤΕΛΝΩ ΕΚΕΙ ΜΙΑ ΕΥΧΗ, ΟΤΑΝ ΘΑ ΜΕ ΞΑΝΑΚΟΙΤΑΞΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ, ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΣ, ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΘΑ ΣΤΟ ΦΩΝΑΖΟΥΝ......

ΗΘΕΛΑ......

ΗΘΕΛΑ ΟΛΗ ΜΟΥ Η ΖΩΗ,

ΗΘΕΛΑ ΝΑ'ΣΟΥΝΑ ΕΣΥ...

ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΝΑ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΩ,

ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΠΟΣΟ Σ'ΑΓΑΠΩ...

ΜΑ ΧΑΘΗΚΕΣ, ΣΑΝ ΗΛΙΟΣ ΠΟΥ

ΒΑΣΙΛΕΨΕ ΣΤΗ ΣΚΕΨΗ ΜΟΥ

ΑΓΑΠΗ, ΚΑΙ ΑΔΕΙΑΣΕ ΑΠΟ ΦΩΣ

ΟΛΗ Η ΖΩΗ ΜΟΥ....

ΜΑ ΧΑΘΗΚΕΣ ΦΕΓΓΑΡΙ ΜΕΣ ΤΗ ΝΥΧΤΑ

ΠΟΥ ΣΥΝΝΕΦΙΑΣΕ, ΑΓΑΠΗ,

ΚΑΙ ΜΟΥ ΓΙΝΕΣ ΚΑΗΜΟΣ

ΣΤΗ ΘΥΜΗΣΗ ΜΟΥ.....

ΗΘΕΛΑ, ΤΟΣΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ,

ΗΘΕΛΑ ΝΑ'ΣΟΥΝΑ ΕΔΩ....

ΤΑ'ΧΑΜΕ Η ΖΩΗ ΜΑΖΙ,

ΘΑ'ΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΕΓΩ ΚΑΙ ΕΣΥ...

ΜΑ ΧΑΘΗΚΕΣ ΣΑΝ ΗΛΙΟΣ ΠΟΥ

ΒΑΣΙΛΕΨΕ ΣΤΗ ΣΚΕΨΗ ΜΟΥ

ΑΓΑΠΗ, ΚΑΙ ΑΔΕΙΑΣΕ ΑΠΟ ΦΩΣ

ΟΛΗ Η ΖΩΗ ΜΟΥ...

ΜΑ ΧΑΘΗΚΕΣ ΦΕΓΓΑΡΙ ΜΕΣ ΤΗ ΝΥΧΤΑ

ΠΟΥ ΣΥΝΝΕΦΙΑΣΕ,ΑΓΑΠΗ,

ΚΑΙ ΜΟΥ ΓΙΝΕΣ ΚΑΗΜΟΣ

ΣΤΗ ΘΥΜΗΣΗ ΜΟΥ....

ΗΘΕΛΑ ΟΛΗ ΜΟΥ Η ΖΩΗ,

ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΗΣΟΥΝΑ ΕΣΥ......

"ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΚΗ, ΧΩΡΙΣ ΝΟΗΜΑ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΟΜΑΙ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ....."

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΗΣΗ ΕΝΟΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΤΗ....

ΤΟΛΜΗΣΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΟΝΕΙΡΑ...ΟΧΙ ΠΟΛΛΑ, ΟΧΙ ΜΕΓΑΛΑ, ΗΤΑΝ ΟΜΩΣ ΩΡΑΙΑ...ΤΥΧΑΙΑ ΜΠΗΚΑΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΕΚΑΝΑΝ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ....ΑΙΣΤΑΝΘΗΚΑ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΟΤΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΜΟΥ ΕΚΠΛΗΡΩΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΙΑ ΕΥΧΗ ΠΟΥ ΖΗΤΟΥΣΑ ΑΠΟ ΜΙΚΡΗ...ΤΕΛΙΚΑ Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕΥΣΤΗ ΓΙΑΤΙ ΓΛΙΣΤΡΑΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ...Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΒΡΑΧΥΒΙΑ ΓΙΑΤΙ ΤΗΝ ΑΠΟΚΤΑΣ ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΛΙΓΟ.....Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΕΘΡΙΑ ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΧΑΝΕΙΣ, ΓΙΑΤΙ ΤΗΝ ΕΙΧΕΣ ΚΑΝΕΙ ΦΙΛΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΠΑΡΝΗΘΕΙΣ....ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΑΦΗΝΕΙ Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΣΑΝ ΕΝΘΥΜΙΟ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ...ΕΧΩ ΤΟΣΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΣΕΣ ΩΡΑΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ....ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΠΟΝΑΕΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ, ΤΟ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΥΤΥΧΙΑ Ή ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙΣ ΖΗΣΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΥΤΥΧΙΑ? ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΚΟΥΣΤΩ ΜΕΛΟ ΑΛΛΑ ΘΑ ΜΟΥ ΛΕΙΨΕΙ ΠΟΛΥ....ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΜΑΣΤΕ ΠΟΛΥ ΑΛΛΑ ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΤΗΣ, ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ, Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΘΑ ΜΟΥ ΜΕΙΝΟΥΝ ΧΑΡΑΓΜΕΝΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ....ΕΝΑ ΠΛΑΣΜΑ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΝΕΙ ΣΕ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ, ΠΟΥ ΠΕΦΤΕΙ ΚΑΙ ΞΑΝΑΣΗΚΩΝΕΤΕ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΓΩΙΣΤΡΙΑ ΚΑΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΗ, ΠΟΥ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΚΛΑΙΩ ΑΠΟ ΤΑ ΓΕΛΙΑ...ΘΑ ΕΛΕΓΑ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΟΠΤΑΣΙΑ.....ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΓΑΛΑΖΙΑ ΟΠΤΑΣΙΑ, ΕΡΧΟΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ....ΜΕ ΓΑΛΗΝΕΥΕΙ ΟΠΩΣ Η ΘΑΛΑΣΣΑ, ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΟΥ...ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΒΑΣΙΚΑ ΜΕ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΝΙΩΘΩ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΠΑΙΔΙ....ΟΤΑΝ ΕΙΜΑΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ ΓΥΡΝΑΩ ΣΕ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ, ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΡΚΟ ΠΟΥ ΕΠΑΙΖΑ ΚΡΥΦΤΟ ΜΕ ΠΟΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ Η ΞΕΓΝΟΙΑΣΙΑ ΜΑΣ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΝΟΗΤΗ...ΦΕΥΓΕΙ ΛΟΙΠΟΝ, ΣΑΝ ΧΕΛΙΔΟΝΙ, ΣΕ ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ.....ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ, ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΓΚΡΙΖΑ ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΥ, ΕΝΑ ΠΛΟΙΟ ΘΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΙ ΜΑΚΡΥΑ ΜΑΣ...ΟΛΟΙ ΘΑ ΤΟ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΔΥΝΑΤΟΙ....ΝΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΟΥΜΕ, ΝΑ ΜΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑΣΤΟΥΜΕ, ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ ΤΙΣ ΜΑΣΚΕΣ ΜΑΣ.....ΟΛΟΙ ΘΑ ΓΕΛΑΜΕ, ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΤΟΥ "ΘΑ ΤΑ ΞΑΝΑΠΟΥΜΕ ΣΥΝΤΟΜΑ" ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΜΕ ΝΑ ΥΠΟΚΡΙΘΟΥΜΕ....Σ'ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΗΣΟΥΝ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΙΓΟ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ....ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΩ ΓΙΑΤΙ ΦΟΒΑΜΑΙ ΜΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΩ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΕ ΛΟΓΙΑ...

"ΣΤΗΝ ΜΑΡΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΦΥΓΕΙ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΝΩΡΙΣ...... "

"http://www.youtube.com/watch?v=_EYkyhjc6FE

OI ΑΓΝΩΣΤΟΙ

ΖΟΥΜΕ ΜΑΖΙ, ΚΟΙΜΟΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ, ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ...ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΟΥ ΓΝΩΡΙΖΩ ΚΑΘΕ ΕΚΦΡΑΣΗ, ΚΑΘΕ ΡΥΤΙΔΑ, ΚΑΘΕ ΣΗΜΑΔΙ...ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΤΗΝ ΘΛΙΨΗ, ΤΗΝ ΧΑΡΑ,ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΑ...ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ ΠΙΑΝΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ, ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΕΝΩΣΗ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΚΥΤΑΡΑ ΜΟΥ ΝΑ ΣΕ ΖΗΤΑΝΕ, ΝΑ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΕΝΩΘΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ...ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΟΤΑΝ ΚΟΙΜΑΣΑΙ ΣΕ ΚΟΙΤΑΖΩ, ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΜΑΘΩ...ΝΑ ΧΟΡΕΨΩ ΣΤΟ ΡΥΘΜΟ ΠΟΥ ΑΝΑΠΝΕΕΙΣ, ΝΑ ΜΕΘΥΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΣΟΥ, ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΟΥ...ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΥΟ ΞΕΝΟΙ ΟΜΩΣ...ΔΥΟ ΓΝΩΣΤΟΙ...ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΟΥ, ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΟΥ...ΔΕΝ ΜΕ ΞΕΡΕΙΣ...ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΟΒΟΣ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΦΑΓΗΤΟ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΒΙΒΛΙΟ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΦΤΑΝΩ ΟΤΑΝ ΑΓΑΠΩ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΚΛΑΙΩ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ....Ο ΦΡΑΧΤΗΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΧΑΜΗΛΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ, ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΥΡΜΑΤΟΠΛΕΓΜΑ ΓΥΡΩ ΤΟΥ...ΑΛΛΑ ΥΠΑΡΧΕΙ...ΓΙ'ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ ΜΑΘΕΙΣ ΠΟΤΕ...ΔΥΟ ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΤΕΣ ΠΟΥ ΕΤΥΧΕ ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΝ ΜΑΖΙ ΣΕ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΧΩΡΙΣ ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ...ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΜΑΣ ΣΑΝ ΔΥΟ ΒΙΒΛΙΑ...ΤΟ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ, ΚΙΤΡΙΝΙΣΜΕΝΟ, ΜΕ ΛΕΞΕΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΠΛΟΚΕΣ ΣΧΕΔΟΝ ΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΕΣ, ΤΟ ΑΛΛΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ, ΑΠΛΟΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΑΙ ΚΛΕΙΣΤΟ....ΚΟΙΤΑΖΩ ΤΑ ΕΙΔΩΛΛΑ ΜΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ...ΠΩΣ Η ΑΓΑΠΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΙΣΟΣ? ΠΩΣ ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΓΑΠΗ? ΤΕΛΙΚΑ ΕΝΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΒΓΑΖΩ, ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΟΥΤΕ ΕΓΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ...ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΑΕΙ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ, ΙΔΕΕΣ ΜΕ ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΝΟΥΝ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΩ ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΤΥΧΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ. ΕΣΥ....ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ ΜΑΘΕΙΣ ΠΟΤΕ, ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΑΦΗΣΩ. ΣΟΥ ΣΤΕΛΝΩ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ, ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΘΥΜΑΣΑΙ, ΓΙΑ ΝΑ ΛΕΩ ΟΤΙ ΗΜΟΥΝ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΝΑ ΥΠΑΡΚΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ. ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ, ΝΤΥΜΕΝΟΣ ΣΤΑ ΛΕΥΚΑ, ΧΑΜΟΓΕΛΑΣ. ΕΙΣΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΡΑΛΙΑ ΚΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ ΜΙΑ ΟΠΤΑΣΙΑ ΣΕ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΣΕ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ...ΤΟΤΕ ΘΑ ΒΡΕΙΣ ΤΗΝ ΓΑΛΗΝΗ...ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ, ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΜΕ ΔΥΟ ΑΓΝΩΣΤΟΙ....